Δεν ξέρω πόσοι από σας που θα διαβάσετε το άρθρο έχετε κατεβάσει πειρατικά αρχεία, αλλά τα P2P δίκτυα είναι αυτά που πάνω τους βασίζεται το όλο θέμα. Δε θα αναλύσουμε το κομμάτι, του κατά πόσο είναι λάθος η πειρατεία.

Θα ασχοληθούμε με τα αποκεντρωτικά συστήματα P2P.  Εδώ δεν έχουμε έναν κεντρικό Server να παίρνουμε από ‘κει ότι θέλουμε. Αντ’ αυτού υπάρχουν 2 ή περισσότεροι κόμβοι (Η/Υ), οι οποίοι διαμοιράζονται τις πληροφορίες. Τα συστήματα δηλαδή που συμμετέχουν στη διαδικασία είναι ταυτόχρονα server και client.

Το BitTorrent protocol είναι αυτό που χρησιμοποιεί την τεχνολογία P2P και μας βοηθά στην μεταφορά αρχείων μεταξύ κόμβων. Σε κάθε αρχείο που υπάρχει στο δίκτυο αντιστοιχεί ένα αρχείο .torrent. Το αρχείο αυτό περιέχει το όνομα του αρχείου, το μέγεθός του, το URL του tracker (Ένας server που κρατά πληροφορία (.torrent) για το ποιοι peers έχουν κάθε αρχείο.) που το διαχειρίζεται και το μέγεθος διάφορων κομματιών του αρχείου.

Το Downloading γίνεται με τον εξής τρόπο. Αρχικά γίνεται εύρεση στο internet του αρχείου .torrent. Γίνεται επικοινωνία με τον αντίστοιχο tracker. Στη συνέχεια ο tracker μας στέλνει μια τυχαία λίστα (Swarm Peer List) με 50 περίπου peers που είναι seeders (χρήστες οι οποίοι διαθέτουν το 100%  των δεδομένων του αρχείου .torrent) και leechers (χρήστες οι οποίοι κατεβάζουν τα δεδομένα από το .torrent και επομένως διαθέτουν και μοιράζονται κάποιο τμήμα από αυτά τα δεδομένα. Όταν ολοκληρωθεί το downloading, τότε ο leecher μετατρέπεται σε seeder) που έχουν κομμάτια του αρχείου. Τέλος έχουμε επικοινωνία με peers  από τη λίστα που πήραμε. Να σημειωθεί ότι ο tracker δε συμμετέχει καθόλου στη μεταφορά των δεδομένων. Επίσης όσο περισσότερους seeders έχουμε, τόσο πιο γρήγορα κατεβαίνει το αρχείο μας.

Για να γίνει η παραπάνω δουλειά πρέπει να έχουμε εγκατεστημένο εναν BitTorrent Client, δηλαδή ένα πρόγραμμα που υποστηρίζει το πρωτόκολλο BitTorrent. Τέτοια είναι το BitTorrent και το μTorrent, της BitTorrent Inc, αλλά και τα TransmissionVuzeBitComet κ.ά.

SHARE