Δε θυμάμαι άλλη εποχή στο gaming, απο αυτές που έχω προλάβει τουλάχιστον, όπου ψάχνοντας τις επερχόμενες κυκλοφορίες να μη βλέπω νέα video games, παρά μόνο τίτλους και δίπλα αριθμούς(3,5,6,κλπ) ή τη λέξη remake.

   Ο συνειρμός μου ξεκίνησε πριν απο μερικές μέρες, αφού διάβαζα για τις κυκλοφορίες εντός 2020 και ενώ την προηγούμενη μέρα είχα τερματίσει το Hellblade: Senua’s Sacrifice. Τις επόμενες μέρες θα μπορείτε να διαβάσετε και review του παιχνιδιού. Τι συνέβη λοιπόν. Ενώ παρακολουθούσα το βίντεο που τελείωνε το παιχνίδι και περίμενα να δω τα credits(το ξέρω οτι οι περισσότεροι απο εσάς τα κάνετε skip όπως τα έκανα και εγώ μικρός όμως τώρα που το βλέπω απο τη σκοπιά του developer, παρακολουθώντας τα credits έμαθα να εκτιμώ διαφορετικά ένα τίτλο αλλά καταλαβαίνω και πολύ περισσότερα για αυτόν), σκέφτηκα οτι ενώ το παιχνίδι δε με ξετρέλανε σε θέματα gameplay και ήμουν έτοιμος να το παρατήσω στις αρχές του, εν τέλει με έκανε να ανατριχιάσω βλέποντας τη Senua να πεθαίνει και αμέσως μετά να «σμίγει» και πάλι με τον άνδρα που αγάπησε όσο τίποτε άλλο, τον Dillon. Τι θέλω να πώ? Το παιχνίδι αυτό μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τίτλος που έχω πιάσει στα χέρια μου αλλά ήταν κάτι διαφορετικό. Τα συναισθήματα που δημιούργησε είχα να τα νιώσω καιρό, ήταν μία διαφορετική ιδέα που πήρε σάρκα και οστά απο ένα στούντιο και μάγεψε, ήταν εν ολίγοις με το δικό του τρόπο ένα μικρό «έπος».

   Συνεχίζοντας να διαβάζω για τις νέες κυκλοφορίες συνειδητοποίησα οτι ήταν απλά μια εξαίρεση στον κανόνα. Όλος ο ενθουσιασμός της αγοράς συνωστίζεται στα sequels. Τα prequels και τα remakes. Εντάξει, sequels είχαμε και στα 90s την εποχή που ξεκίνησα να ασχολούμαι με video games, όχι όμως στην πλειοψηφία της αγοράς. Πλέον δε βλέπεις τίποτα νέο πέρα απο indies και low budget games(τα οποία πολλές φορές είναι μικρά διαμαντάκια ωστόσο). Οι publishers, βλέπε Activison, EA, Capcom, Rockstar, Ubisoft αλλά και άλλοι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, μπροστά στο βωμό του χρήματος και των γρήγορων αποτελεσμάτων και σίγουρων κερδών ζητούν απο τα στούντιο που ελέγχουν, sequels και remakes.

   Ναι μιλάω και για το Resident Evil 2 & 3 Remake. Μπορείτε να πέσετε να με φάτε τώρα. Συζητούσα τις προάλες με ένα φίλο και συνάδελφο για το resident evil 2 remake και έλεγα πόσο καλύτερο είναι απο το Resident Evil 7. Ωραίο και το RE7 αλλά δε συγκρίνεται με το RE2. Πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό αλλά και τι μπορεί να σημαίνει. Στο δικό μου μυαλό και στη δική μου σκέψη, λοιπόν μεταφράζεται ως ένα προχειροφτιαγμένο sequel προκειμένου η εταιρεία να πιάσει ίσως τους στόχους τζίρους που είχε θέσει. Το 2 απο την άλλη πάτησε σε ένα γνωστό στόρυ που αγαπήσαμε το μακρινό πλέον 1998 και κατάφερε να κάνει τρομερές πωλήσεις. Γιατί όμως αυτό? Δηλαδή νέες ιδέες δεν υπάρχουν? Χρειαζόταν αυτό το remake τόσο πολύ?

   Ναι, και εγώ έχω ένα παιχνίδι στην καρδιά μου, το οποίο όσα sequel και να βγάλει θα τα αγοράσω, όσο καλά, όσο κακά και να είναι, no matter what, no questions asked. Παρ’ όλα αυτά αν αύριο ερχόταν κάποιος και μου έλεγε δε θα ξαναδείς νέο Settlers, ούτε νέο Heroes of Might and Magic αλλά ούτε και Half Life 3(όχι οτι θα το βλέπαμε αυτό με κάποιον τρόπο βέβαια), όμως τα games που θα βγαίνουν θα είναι πρωτότυπα και ξεχωριστά, τότε θα χαιρόμουν, θα είχα την αγωνία που είχαμε κάποτε για το τι θα βγει και τι να περιμένουμε.

   Τι είναι αυτό όμως που έχει οδηγήσει όλους τους μεγάλους εκδότες σε αυτήν την τακτική? Φταίει η απληστία? Είναι μήπως ο φόβος και η αγωνία για το αν θα πετύχει κάτι νέο? Είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να υλοποιηθεί μια νέα ιδέα σωστά σε σχέση με την πεπατημένη οδό της αναβίωσης μια παλιάς επιτυχίας ή μήπως φταίει το hype train με games τύπου PUBG, Fortnite που έχει μειώσει το μερίδιο των εσόδων στην πίτα της gaming βιομηχανίας για τους μεγάλους?

   Ότι και να είναι ελπίζω οτι θα αλλάξει και θα σταματήσουμε κάποια στιγμή να βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια αλλά και ελπίζω να υπάρξουν περισσότεροι που θα ακολουθήσουν το δρόμο της CD Project, για παράδειγμα, δίνοντας μας κάτι νέο, κάτι που θα θυμόμαστε.

   Αυτά απο εμένα στη νέα στήλη Tabula Rasa, μία στήλη που θα μοιράζομαι τέτοιου είδους σκέψεις με εσάς αλλά και θα χαρώ ιδιαιτέρως να διαβάσω και τη δική σας γνώμη και σκέψη πάνω στα θέματα που παρουσιάζονται.