Επιστροφή στα reviews και μάλιστα με έναν πολύ ξεχωριστό τίτλο. Έναν τίτλο που δεν περίμενα να με κρατήσει όχι μέχρι το τέλος αλλά ούτε μέχρι τα μισά του gameplay. Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν ότι εντάξει θα δούμε μία χαμηλής ποιότητας εναλλακτική του XCOM που θα με κρατήσει κανά 2ωρο και αυτό ήταν. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα και το παιχνίδι όχι απλά με κράτησε αλλά αυτό το δίδυμο του αγριογούρουνου με τη γκρινιάρα πάπια έγινε το αγαπημένο μου δίδυμο που μου κρατούσε συντροφιά τα βράδια μετά τη δουλειά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο την αρχή.

   Έχοντας παίξει τη σειρά XCOM αλλά και τα τελευταία Divinity οι απαιτήσεις μου πλέον απο turn based strategy τίτλους έχουν αυξηθεί(εξού και η αρχική εκτίμηση οτι δε θα με “κρατούσε”). Η ιστορία ξεκινάει με τους Bormin(μεταλλαγμένο αγριογούρουνο) και Dux(μεταλλαγμένη πάπια), σε ένα μετα-αποκαλυπτικό περιβάλλον. Αυτή η παρέα των δύο, η οποία στην πορεία εμπλουτίζεται με νέους χαρακτήρες, έχει ως ρουτίνα να εξερευνά περιοχές αυτού του πλέον κατεστραμένου κόσμου με σκοπό να βρει χρήσιμα αντικείμενα, τα οποία θα επιστρέψει στην κιβωτό(την τελευταία πόλη επιζώντων) με σκοπό την εξασφάλιση και διατήρηση της ζωής των επιζώντων. Εδώ θα ήθελα να αναφέρω ότι η παρέα των ηρώων μεγαλώνει με την πάροδο του παιχνιδιού αλλά οι χαρακτήρες που υποστηρίζονται είναι πάντα τρεις, που σημαίνει οτι ο παίχτης έχει τη δυνατότητα να φτιάξει μια ομάδα τριών χαρακτήρων από τους διαθέσιμους ανάλογα με τα skills των χαρακτήρων που είναι και η ειδοποιός διαφορά τους.

   Ας μιλήσουμε όμως για το gameplay του τίτλου μιας και νομίζω οτι είναι το σημαντικότερο κομμάτι σε ένα τέτοιο game. Το πράγμα έχει ως εξής. Μπαίνεις σε μια νέα περιοχή του χάρτη την οποία εξερευνείς για να μαζέψεις loot το οποίο έχει να κάνει είτε με εξοπλισμό και όπλα είτε με το να αγοράσεις νέα αντικείμενα είτε με το να αναβαθμίσεις τα όπλα σου είτε με το να αναβαθμίσεις κάποιες ικανότητες των παιχτών σου μέσα απο κάποια artifacts. Εξερευνώντας τη νέα περιοχή θα συναντήσεις και τους εχθρούς του παιχνιδιού οι οποίοι είτε θα έχουν ανθρώπινη υπόσταση είτε μηχανική(ρομποτ). Εκεί είναι που ξεκινάει όλο το παιχνίδι. Κάθε φορά που συναντάς εχθρούς και τη στιγμή που αποφασίζεις εσύ να εμπλακείς σε μία μάχη το παιχνίδι παγώνει και ξεκινάει να παίζεται σε γύρους με τον κάθε χαρακτήρα να περιμένει τη σειρά του για να παίξει. Οι τρόποι αντιμετώπισης των εχθρών δεν είναι τόσο ευφάνταστοι ή περίπλοκοι όσο σε ένα divinity παρ’ όλα αυτά έχουν την πληθώρα τους και σε αναγκάζουν να γίνεις στρατηγικός και για να αντιμετωπίσεις επιτυχώς τους αντιπάλους μεν αλλά και για να μη βαρεθείς το ίδιο το παιχνίδι δε. Εδώ φυσικά παίζει ρόλο και η δυσκολία στην οποία έχεις αποφασίσει να παίξεις. Το παιχνίδι, λοιπόν, έχει τρεις βαθμούς δυσκολίας(εγώ τερμάτισα το game στο δεύτερο-hard) και μπορώ να πω πως ούτε ήταν εύκολο αλλά ούτε και τραγικά δύσκολο(αρκετά δύσκολο στην αρχή και σε χαμηλά level των χαρακτήρων). Επιπλέον και ανεξάρτητα απο τη δυσκολία που θα επιλέξεις να παίξεις οι δημιουργοί σου δίνουν τη δυνατότητα να προσθέσεις μια έξτρα δυσκολία που έχει να κάνει με το παιχνίδι να μη σου επιτρέπει manual saving παρά μόνο auto-save μετά απο κάθε γύρο μάχης αλλά και permanent death στην περίπτωση που δε βγεις ζωντανός απο μία μάχη. Μετά, λοιπόν, απο μία επιτυχή μάχη είναι πολύ πιθανό οι χαρακτήρες σου να ανέβουν level και με τα διαθέσιμα skill points που θα κερδίσεις απο το level up σου δίνεται η δυνατότητα να ξεκλειδώσεις κάποια mutations. Αυτές οι μεταλλάξεις άλλες passive και άλλες active μπορεί να μην είναι πολλές, είναι όμως αυτές που θα σε βοηθήσουν να κερδίσεις τις μάχες όσο προχωράς και συναντάς δυσκολότερους αντιπάλους. Παράλληλα με όλα τα προαναφερθέντα εξελίσσεται και το φτωχό μεν, ενδιαφέρον δε στόρι του παιχνιδιού.

   Πηγαίνοντας στον τεχνικό τομέα δεν έχω να πω πάρα πολλά, έπαιξα το παιχνίδι σε ανάλυση 3440*1440(ναι, υποστηρίζεται ultrawide 21:9) και το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από καλό. Ο ήχος που συνοδεύει το παιχνίδι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο όμως είναι αρκετά ατμοσφαιρικός και δεν κουράζει ενώ τα ηχητικά εφέ στις μάχες είναι εξίσου ικανοποιητικά.

   Συνοψίζοντας, θα πω ότι θα ήθελα να κρατήσει λίγο παραπάνω. Αν είσαι φαν του είδους απλά πρέπει να το παίξεις και θα κλείσω με την in game φράση της αξιολάτρευτης πάπιας του παιχνιδιού “Another one Bites the Dux“.

 

Ελάχιστες απαιτήσεις

Intel Core i5-760 / AMD Phenom II X4 965, NVidia GTX 580 / AMD Radeon HD 7870, 6 GB RAM

Προτεινόμενες

Intel Core i7-6700K/ AMD Ryzen 5 1600X, Nvidia GTX 970 / AMD Radeon RX 480, 8 GB RAM

Το τρέξαμε σε:

amd phexom II x4 965 3.4 GHz, nvidia gtx 1070, 8 GB RAM

Σε ανάλυση 3440*1440 και τα settings στο full δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα

Τελική βαθμολογία: 7/10